Linia mistrzów

Mahavatar Babaji Maharaj jest jednocześnie ponadczasowy i wiecznie młody. Czasami jest bez formy, podczas gdy w innym czasie, pragnąc wyzwolić ludzkość z jej ziemskich więzów, pojawia się przed swoimi uczniami w jakiejkolwiek zechce formie.

Babaji Maharaja, do którego z uwielbieniem zwracano się różnymi imionami, takimi jak Mahamuni i Tryambaka Baba, Shiwa Baba i Badua Baba, nie można opisać z całą pewnością historyczną czy biblijną. Jego prace są boskie, owiane tajemnicą, (które) i umykają dokładnemu szczegółowi. Na przestrzeni czasu nie udało się ujawnić faktów o jego narodzinach, tożsamości i życiu. Pierwotny, mahakal i nieśmiertelny nie pozostaje w niewoli granic czasu i przestrzeni. Wśród wszystkich świętych i mędrców on jest najwyższy i niezrównany. Przybiera pełną współczucia, piękną, świetlistą postać aby umożliwić doświadczenie nowego życia zdezorientowanym, rozpaczającym, zatrwożonym, przygnębionym i wątpiącym ludziom, pokazując im szeroką drogę do urzeczywistnienia Boga.

Babaji Maharaj pozostaje pogrążony w głębokiej medytacji w gęstych lasach, jaskiniach i wśród ośnieżonych szczytów Himalajów, jednocześnie utrzymując uważne spojrzenie na żarliwych poszukiwaczach w ich drodze do Ostatecznego. Jego boska gra cudownego pojawiania się i znikania, opowiadana przez jego uczniów Lahiri Mahashayę, Swamiego Pranavanandę, Swamiego Shriyukteshwara, Hamsę Swami Kevalanandę, Paramahamsę Yoganandę i Paramahamsę Hariharanandę, jest jego unikalnym sposobem prowadzenia uczniów na ścieżce boskości w kierunku szybkiego wyzwolenia.

Jest błyskotliwa relacja tego jak Babaji podtrzymywał i wspierał Lahiri Mahashayę od niemowlęctwa do wzniesienia go do boskości podobnie jak ptak swoimi opiekuńczymi skrzydłami chroni swoje potomstwo. Zainicjował Lahiri Mahashayę w wyzwalające i święte techniki Kriya Yogi. Przez nieograniczoną boską moc Mahavatara Babaji, Lahiri Mahashaya wszedł na najgłębszy poziom urzeczywistnienia Boga, stan Nirvikalpa samadhi. Przekraczając kolejne etapy samowiedzy, pozostał zakotwiczony przez siedem dni w nieśmiertelnym królestwie Brahma Loka. Współczujący Babaji Maharaj polecił mu wrócić do świata i wypełniać ziemskie obowiązki jako idealny jogin - głowa rodziny, oświetlając drogę wyzwolenia zarówno dla zwykłych ludzi, jak i sannyasinów, którzy żarliwie poszukiwali urzeczywistnienia Boga. W ten sposób Babaji nauczał, że wyzwolenie nie jest już monopolem nielicznych wybranych sannyasinów i że zwykli ludzie mogą osiągnąć boskość bez porzucania swoich obowiązków. Poprzez poszukiwanie duszy w każdym momencie, podczas wszystkich czynności, możemy osiągnąć urzeczywistnienie Boga.

Babaji Maharaj testował głębię miłości i determinacji amerykańskiego wielbiciela, który poszukiwał go w niedostępnych skałach Himalajów. Gdy ujrzał Babaji Maharaja, jego twarz promieniała radością, a łzy spływały mu po twarzy. Wielbiciel prosił Babaji Maharaja o zaakceptowanie go jako swojego ucznia. Gdy Babaji Maharaj surowo odmówił, amerykański wielbiciel nagle skoczył z klifu w skalną przepaść. Babaji Maharaj polecił swym uczniom zabrać zwłoki ze skalnego zbocza. Pod boskim dotykiem Babaji, amerykański wielbiciel wrócił do życia i został mu przyznany rzadki przywilej bycia uczniem Babaji Maharaja.

Podobnie jak reżyser, który pozostaje w tle instruując aktorów, Święty Babaji Maharaj dogląda ziemską scenę, pojawiając się bardzo rzadko. Na Kumba Mela, zwrócił się do Prijanata (Swamiego Shrijukteshwara), drogiego i bliskiego ucznia Lahiri Mahashayi, jako "swamiji", ku zupełnemu zaskoczeniu Prijanata. Polecił Prijanatowi napisać książkę łączącą istotę metafizyki indyjskiej z metafizyką Zachodu, obiecując spotkać się z nim w dzień ukończenia pracy. Wierny swemu słowu, Babaji Maharaj odwiedził go w dniu gdy przydzielona mu praca została zakończona, wtedy gdy Prijanat zakończył swoją kąpiel w Gangesie w Shri Rampur.

Lahiri Mahashaya, Babaji Maharaj i jego siostra Mataji, pojawili się w rozbłysku światła w kąpielisku Ghat Dasahwamedha przed Ramgopalem, któremu jego Guru Lahiri Mahashaya kazał tam iść. Kiedy Babaji Maharaj pragnął porzucić swoje ciało, jego siostra Mataji powiedziała: "Tak jak nie ma różnicy między byciem ukrytym w Brahmie a nieśmiertelną formą, obiecaj przede mną, że dla wyzwolenia całego rodzaju ludzkiego nigdy nie wyrzekniesz się formy ciała". Słuchając jej modlitwy będącej znakiem jego wielkiego współczucia obiecał, że tak będzie.

Boskie majestaty Babaji Maharaja i kosmiczne wprowadzanie w życie jego snu są nieskończone. Wędruje wiecznie po rozległej, eterycznej kanwie boskości, przekraczając ograniczenia światowych podziałów takich jak kasty, klasy, religie, kultury, historia i geografia. Przyniósł posłanie o Kriya Yodze na Zachód poprzez Paramahamsę Yoganandę i Paramahamsę Hariharanandę, którzy dzięki jego wskazówkom nawiązali bliski kontakt ze Swamim Shriyukteshwarem, aby pod jego prowadzeniem doświadczyć duchowego wzrostu, oczyszczenia i służby. Babaji Maharaj pojawił się przed Paramahamsą Yoganandą przed jego podróżą na Zachód.

Żarliwa modlitwa Brahmachariego Rabinarajana (Paramahamsy Hariharanandy) o ujrzenie postaci Mahavatara Babaji, została życzliwie spełniona w 1949 roku, kiedy Babaji ukazał mu się w Puri w aszramie Karar. Zadowolony z wysokich osiągnięć duchowych Paramahamsy Hariharanandy, Babaji Maharaj zainspirował go do odwiedzenia Zachodu w celu propagowania Kriya Yogi.

30 września 1828 roku, w pomyślnym siódmym dniu jasnego księżyca dasahara, podczas gdy mieszkańcy Ghurani w świętej ziemi Nadia w Zachodnim Bengalu byli ekstatycznie zanurzeni w kulcie Boskiej Matki Durgi, Pan Shiwa pobłogosławił Gourmohana i Muktakeshi boskim dzieckiem. W starożytnych świętych pismach i literaturze wedyjskiej Rajarshi Janaka był legendą ze względu na swoją niezwykłą zdolność zachowania duchowej czystości, żyjąc majestatycznym życiem króla ale Shyamacharan Lahiri poszedł o krok dalej, jako wyzwolona dusza, prowadził światowe życie w nowoczesnym społeczeństwie.

Shyamacharan Lahiri był prowadzony przez Babaji Maharaja aby wyzwolić zarówno świętych, jak i ludzi prowadzących zwyczajne życie rodzinne. Pod przewodnictwem swego wykształconego ojca, pobożnej matki i czujnym okiem Babaji Maharaja, dojrzał do samorealizacji boskiej istoty, ugruntowanej w sthitapradżni i mądrości. Interpretacja i analiza pism hinduskich i zachodnich opierała się na jego osobistym uświadomieniu sobie ich istoty a nie analizie intelektualnej.

Lahiri Mahashaya związany był małżonkiem Kashimoni, córki Pandita Mahamahopadhyaya Devanarayan, uznanego badacza Kashi. Ich małżeństwo było wspaniałą boską grą Wszechmogącego - wielki związek Pana Shiwy i bogini Durgi. Lahiri Mahashaya stawiał czoła wszystkim światowym nieszczęściom bez wewnętrznego przywiązania i w spokoju. Kiedy Kashimoni próbowała zwracać mu na nie uwagę, jego zwykły refren brzmiał: "Na pewno Pan Vishwanath, który utrzymuje wszechświat może utrzymać niewielką rodzinę". Pozostał niewzruszony podczas dotkliwych trudności finansowych, które znosił pracując w wydziale robót publicznych inżynierii wojskowej. Brak przywiązania do majątku i dostatku był cechą rozpoznawczą jego skromnego życia.

Duchowe poszukiwania Lahiri Mahashayi osiągnęły szczyt, kiedy został przeniesiony w Himalaje. To właśnie tam, w Ranikhet, poznał swojego nieśmiertelnego guru, Babaji Maharaja. Materializując wspaniały złoty pałac wysadzany niezliczonymi olśniewającymi klejnotami i kamieniami szlachetnymi wszystkich odmian, Babaji Maharaj zainicjował Lahiri Mahashayę we wszystkie święte i sekretne techniki Kriya Yogi. Lahiri Mahashaya był bardzo zadowolony z osiągnięcia tak niepojętego stanu urzeczywistnienia Boga. Zgodnie jednak z instrukcjami Babaji Maharaja, wrócił do domu, do wykonywania doczesnych obowiązków doskonałego gospodarza domu.

Stał się doskonale zrealizowanym joginem, zdolnym pokazać ścieżkę wyzwolenia zarówno rodzinom, brahmacharim, jak i joginom. Wieść o jego duchowych osiągnięciach rozprzestrzeniała się, przyciągając do niego wielbicieli i duchowych poszukiwaczy ze wszystkich środowisk.

Boska gra cudów Siddhi jogina Lahiri Mahashayi nie miała końca. Choć miał on ciało fizyczne, był również bezforemny. Wykonując swoje prace, materializował się w tym samym czasie w więcej niż jednym miejscu. Dobrotliwy i hojny, w cudowny sposób uratował życie wielu uczniów i przyciągnął do sobie prawdziwych poszukiwaczy niczym słodki, pachnący kwiat urzeka pszczoły. Jego stan mądrości i jego doskonała równowaga ukazały się, gdy niewzruszony kontynuował dyskurs na temat Bhagavad Gity, podczas gdy członkowie rodziny opłakiwali śmierć jego córki.

Mahasamadi Lahiri Mahashayi odbyło się 26 września 1895 r. w dzień mahastami, kultu Matki Durgi. Wstępując do wiecznej siedziby Boga, powiedział: "Ci, którzy praktykują tę nieśmiertelną Kriya Yogę nigdy nie zginą i nie zostaną sierotami. Otrzymując tę wielką i nieśmiertelną Kriya Yogę od Babaji Maharaja, wskrzesiłem ją na tym świecie. W przyszłości rozprzestrzeni się ona na każdy dom i człowiek będzie stopniowo podążał tą ścieżką do ostatecznego wyzwolenia. Droga zbawienia zawsze pozostanie otwarta dla ludzkości. Nadszedł czas mojego odejścia. Nawet gdy to fizyczne ciało zostanie zniszczone, wiecznie istniejący guru będzie zawsze z tobą." Dzienniki, interpretacje, wykłady, dyskursy i przykładne życie Lahiri Mahashayi pozostają świadectwem jego niezgłębionego stanu mądrości i osiągnięć duchowych.

Czcigodnym uczniem Lahiriego Mahashayi, introwertycznym, stale pochłoniętym świadomością Boga, głęboko w stanie shambhavi, był nikt inny jak światowej sławy Swami Shriyukteshwar Giri (Prijanath Karar).

Co starożytni mędrcy i świeci praktykowali i umieścili w księgach, on przełożył na swoje własne życie, przechodząc przez wszystkie cztery ashramas (etapy) hinduskiego życia: brahmacharya (celibat), grihastha (właściciel domu, życie rodzinne), vanaprastha (życie w odosobnieniu) i sannyasa (wyrzeczenie się). Osiągnięcie czterech purusarthas: dharma, artha, kama i moksza, udowodniło , że jego znakomite życie było kompletne i doskonałe.

Swami Shriyukteshwar Giri urodził się dziesiątego maja 1855 roku w Serampore, nad brzegiem świętej rzeki Ganges, jako syn zdyscyplinowanego, skrupulatnego i pracowitego właściciela ziemskiego, Kshetranatha Karara, oraz pobożnej i czystej matki Kadambini Devi. Pierwotnie nazywany Priyanath Karar, od samego dzieciństwa był błyskotliwy, dociekliwy, nieustraszony, śmiały, wysoce uduchowiony, rozsądny i logiczny. Jego wrodzona, głęboko zakorzeniona skłonność do poszukiwań wewnętrznych i niezaspokojone pragnienie wiedzy pomogły mu pomyślnie zdać wszystkie egzaminy szkolne, a następnie uczęszczać do college'u i szkoły medycznej.

Po śmierci ojca, pod przewodnictwem jego świadomej Boga matki i zgodnie z jej życzeniem, ożenił się. Pomimo wielu osiągnięć, życia rodzinnego, medycznej wiedzy, biegłego opanowania astronomii i astrologii, znajomości wielu języków, w tym angielskiego, francuskiego, hindi, bengalskiego i sanskrytu, wciąż był spragniony czegoś więcej. Silne pragnienie urzeczywistnienia Boga kierowało go do odwiedzania mędrców i świętych. Jednak jego poszukiwania pozostawały bez odpowiedzi aż do momentu, gdy spotkał Shri Shyamacharana Lahiri Mahashayę w Kashi (Benares) i został jego uczniem. Od tego pomyślnego dnia inicjacji w Kryja Yogę, Prijanath szczerze oddał się medytacji i praktyce Kriya Yogi w towarzystwie i bliskim związku z Lahiri Mahashayą. Był tak drogi sercu i umysłowi Lahiri Mahashayi, że aby pokazać swoją szczególną sympatię do niego, Lahiri zwracał się do niego Priya (ukochany).

Po powrocie do Serampore z Kumbha Mela, zgodnie z zaleceniem Babaji Maharaja, rozpoczął święty projekt napisania syntezy zachodniej filozofii i wschodniego mistycyzmu. Wkrótce ukończył dzieło zatytułowane Kaivalja Darshana (Święta Nauka) i Babaji Maharaj, tak jak obiecywał, obdarzył go zaszczytem darshanu, kiedy wychodził z kąpieli w Gangesie po całonocnej medytacji. Babaji Maharaj odmówił odwiedzenia jego ashramu pomimo płynących z serca gorących próśb. Euforia, jaką odczuwał, gdy śpieszył się do ashramu i wracał z mlekiem i owocami z zamiarem ofiarowania ich Babajiemu, wkrótce znikła, kiedy odkrył, że Maharaja już nie ma. Z wielkim gniewem wyrzucił dary. Ten napad gniewu nie pozostał ukryty przed Babajim. Przy okazji spotkania w domu Lahiri Mahashayi, wielki mistrz Babaji upomniał go, aby nie gniewał się i nie okazywał zarozumiałości.

22 Marca 1903 roku, w dniu równonocy wiosennej według kosmicznej astrologii Prijantha, a nie jak zwykle 13 lub 14 kwietnia, założył w Puri Nilaczaladham przyległą do morza pustelnię, miejsce odosobnienia nazwane Karar Ashram. Był to kamień milowy w historii Kriya Yogi. Sprowadzona z labiryntu himalajskich jaskiń na równiny przez jego mistrza, Yogiraja Shyamacharana Lahiri Mahashayę, Kriya Yoga była rozpowszechniana przez jego godnego ucznia by wreszcie połączyć się z nieskończonym oceanem.

Jak zostało to ujawnione wcześniej jego uczniowi Narayanowi, Swami Shriyukteshwar wszedł w mahasamadhi w dniu 9 marca 1936 w Puri, w Karar Ashramie. Czcigodny uczeń może być czcigodnym mistrzem. Shriyukteshwar przygotował wielu szanowanych i światowej sławy uczniów, takich jak Paramahamsa Jogananda i Paramahamsa Hariharananda, którzy z sukcesem spełnili marzenia swojego mistrza, szerząc przesłanie Kriya Yogi we wszystkich zakątkach świata. Oszałamiająca relacja o jego pośmiertnym pojawieniu się przed Paramahamsą Yoganandą (w hotelu w Mumbaju po jego mahasamadhi) i opowiedzeniu mu o pobycie w hiranyaloka oraz wielokrotne pojawianie się przed Paramahamsą Hariharanandą i innymi uczniami napełnia wielbicieli duchowymi wibracjami. Jego pięć najistotniejszych cech – samokontrola, stałość w duchowej praktyce, głęboki wgląd w święte pisma, poddanie siebie i surowa dyscyplina – pozostają bezcennym skarbem dla praktykujących Kriya Yogę i pragnących wznieść się do Najwyższego.

Szesnastoletni chłopak, zapoznany z Kriya Yogą, stanął przed wielkim mistrzem Lahiri Mahashayą z kilkoma kwiatami, wzruszonym sercem i łzami spływającymi po twarzy. Wielki mistrz poprosił go, aby potwierdził swoje marzenie urzeczywistnienia Boga w świętej siedzibie jego Gurudevy. Głęboko poruszony jego głębokim pragnieniem boskości, czystością i pokorą, Lahiri Mahashaya spełnił marzenie chłopca inicjując go w świętą ścieżkę Kriya Yogi.

Bhupendranath Sanyal Mahashaya urodził się 20 stycznia 1877 roku w wiosce Sadhana Para, w regionie Nadia w Zachodnim Bengalu w Indiach. Ten obszar jest świętym i duchowo urodzajnym terenem, który zrodził wiele wielkich osobistości, mędrców i świętych, między innymi takich jak Shri Chaitanya Mahaprabhu, Paramahamsa Hariharananda i Shri Sitaram Das Omkaranath.

We wczesnym okresie życia, kiedy miał zaledwie 2 lata, umarła jego matka, pozostawiając całkowitą opiekę nad nim, utrzymanie i wychowanie jego wujkowi ze strony matki oraz swojej starszej siostrze i jej mężowi. Sanyal Mahashaya rozkwitł jako duchowa osoba wypełniona wewnętrzną radością i pięknem w duchowym środowisku tej bramińskiej rodziny. Jego regularna duchowa praktyka zaczęła się w 1890, kiedy miał 13 lat, zaraz po świętej ceremonii nici i inicjowaniu w mantrę gayatri. Swój czas spędzał na czytaniu religijnych książek, świętych pism, spotykaniu duchowych osób, świętych i mędrców. W czasach szkolnych (i potem w okresie studiów) jego duchową praktykę i edukację utrudniały częste choroby.

Częste choroby Sanyala skłoniły jego siostrę do szukania pomocy u jego Gurudevy. On jednak uspokoił ją, mówiąc, że Sanyal Mahashaya będzie żył długo i wiele zadań wymagających jego pilnej uwagi będzie całkowicie ukończonych. Sanyal Mahashaya był tak szczery, oddany i poświęcony praktyce Kriya Yogi, że szybko otrzymał wyższe techniki i uzyskał wyższe doświadczenia. To zainspirowało jego Gurudevę do pozwolenia mu na inicjowanie innych w Kriya Yogę.

Lahiri Mahashaya wyczuwając swoje bliskie odejście z Ziemi, doradził swojemu drogiemu uczniowi Sanayalowi Mahashayi, aby nauczył się innych wyższych technik od Panchanan Bhattacharya, wysoko zaawansowanego ucznia i założyciela Misji Arya oraz by rozprzestrzeniał przesłanie Kriya Yogi. Pomimo jego jawnej determinacji do przyjęcia zakonnego życia, przeznaczeniem Sanyala Mahashayi było życie rodzinne. Podążając śladami swojego idealnego i przykładnego Gurudevy , w wieku 21 lat poślubił Kalidasi Devi. Nie ma żadnych dowodów, że wypełniając swoje obowiązki domowe jako ojciec dwóch synów i czterech córek, kiedykolwiek zboczył ze ścieżki Kriya Yogi. Osiągając stan urzeczywistnienia w 1902, był uwielbiany przez wielu jako ugruntowany i w pełni zrealizowany jogin. Jego talenty i umiejętności, nieskażony, czysty charakter, jak również wewnętrzne, duchowe bogactwo były podstawą bliskiej przyjaźni z Rabindranathem Tagore, z którym pracował jako nauczyciel od 1902 do 1909 oraz zakładał Instytut Shantiniketan. Święty spokój Puri przyciągał go wielokrotnie do pielgrzymowania. W 1923 roku w Puri założył Gurudham Ashram a w 1924 ashram nazwany Bhagalpur . Bhagalpur stał się centrum rozprzestrzeniania Kriya Yogi.

Utalentowany i płodny pisarz, Sanyal Mahashaya, napisał wiele duchowych książek i komentarzy do Bhagavad Gity w języku bengalskim, ukazując swoje zrozumienie świętych ksiąg w świetle Kriya Yogi.

18 stycznia 1962 roku wstąpił do wiecznej siedziby, znanej jako mahasamadhi, ale pozostał nieśmiertelny w sercach tysięcy wielbicieli i duchowych poszukiwaczy, którzy przez mgnienie ujrzeli starożytnego rishi, wielkiego jogina, duchowego przewodnika i mistrza.

Przepowiednia Lahiri Mahashayi spełniła się, gdy 5-tego stycznia 1893 roku urodził się Mukunda Lal Gosh, jako syn Gyana Prabha i Bhagabati Charan Gosh. Mukunda później stanie się uwielbianym na całym świecie Paramahamsą Yoganandą, prorokiem ludzi, którzy utknęli w bagnie iluzji. Już we wczesnym dzieciństwie przypływ nienasyconego pragnienia i prawdziwej miłości do Boga, wzbierał w nim tak intensywnie, że wysyłał listy do Boga w niebie, szczerze oczekując Jego odpowiedzi. Wychowanie w pobożności przez jego bogobojnych rodziców sprawiało, że duchowa iskra z każdym dniem rozpalała się w nim i rosła, aż stała się jaśniejącym i promienistym światłem.

Jego mocna i niezłomna siła woli, dynamiczna osobowość, boska miłość i wysoki stan duchowego doświadczenia pozwoliły mu stać się duchowym światłem oświetlającym ścieżkę Kriya Yogi dla milionów ludzi na Zachodzie. To, że był do tego przeznaczony przez Boga, potwierdza przepowiednia Swamiego Vivekanandy: "Położyłem fundament pod duchowość, ale po mnie przyjdzie mahayogi, który nauczy was jak urzeczywistnić Boga poprzez jogę". Sposób w jaki Yoganandadji używał języka, tak w mowie jak i piśmie, był tak skuteczny, że inni mogli łatwo dostrzec w nim cudowną grę Boga i Guru. W nim łączyła się jasność Swamiego Vivekanandy, mądrość Shankaracharyi i miłość Chaitanyi.

Po półtorej dekady nieustającej pracy duchowej w USA, w 1935 roku Yogananda wrócił do Indii, ku niewypowiedzianej radości swego ukochanego Gurudevy. Podczas tego pobytu, wiele wielkich osobowości, takich jak Ramana Maharishi, Anandamoyee Ma, Kashimoni Devi, święta żona Shyamacharana i Mahatma Ghandi , miało okazję spotkać się z nim. Rozumiejąc znaczenie i uniwersalność Kriya Yogi jako naukowej podwaliny wszystkich religii, w 1935 roku Mahatma Ghandi i jego uczniowie z Ashram Wardha przyjęli od niego inicjację w Kriyę. Natomiast podczas jego pobytu w Kalkucie, inicjację w drugi stopień Kriya Yogi przyjął od niego Paramahamsa Hariharananda. W tym okresie jego Gurudeva Sriyukteshwarji przyznał mu najwyższy mnisi tytuł paramahamsa.

Gdy Yoganandaji przebywał na święcie Kumbha Mela, otrzymał kilka pilnych wezwań od Gurudevy do natychmiastowego powrotu do Puri. Niestety Paramahamsa Yogananda planował połączyć swój powrót do Puri z dniem założenia Ashramu Karar, 22 marca, dniem wiosennej równonocy. Opóźnienie powrotnej podróży do Puri spowodowało, że nie było go podczas świadomego odejścia ukochanego Gurudewy, które miało miejsce 9 marca. Trudno opisać żałobę oświeconego jogina, który traci fizyczne towarzystwo i przewodnictwo swojego Gurudevy.

Hipnotyzujące i cudowne spotkanie z jego ukochanym Guru wydarzyło się kilka dni później w Hotelu Regent w Bombaju, w przeddzień powrotu Yoganandy na Zachód. Shriyukteshwarji zmaterializował się i ukazał się w swoim ciele przed Yoganadą dając mu porywający opis swojego pobytu w Hiranyaloka.

Życie Yoganandaji było pełne wydarzeń, cudowne, monumentalne i epokowe. 6 października 1951 r. napisał do Paramahamsy Hariharanandy: „Moje życie to wir aktywności i ciężkiej pracy”. Utalentowany mówca i śpiewak zalał serca milionów wodą boskiej miłości. Jego opublikowane książki, takie jak „Autobiografia jogina”, „Szepty z wieczności”, „Boski romans” i „Nauka religii” stanowią świetlane świadectwo jego bezgranicznej błyskotliwości, erudycji i doświadczenia Jaźni. W dniu 7 marca 1952 r. podczas bankietu na cześć Jego Ekscelencji pana Binay R. Sena, byłego ambasadora Indii w USA, Yoganandaji w środku swojego przemówienia, ku zdumieniu wszystkich i wywołując niezwykłą ciszę, z błogosławionym uśmiechem osiągnął mahasamadhi podczas śpiewania pięknej pieśni sławiącej wieczną chwałę Indii:

"Tam gdzie Ganges, lasy, jaskinie Himalajów i sen ludzi o Bogu: jestem uświęcony, moje ciało dotknęło tej ziemi".

Tajemniczym jest fakt, że jego fizyczne ciało zanurzone w wiecznym pokoju, przez dwadzieścia dni nie miało nawet najmniejszych śladów rozkładu. To nas zadziwia i inspiruje by doświadczyć stanu bez śmierci.

Manmohan (Swami Satyananda) urodził się jako syn Mohini Mohan Majumdara i Tabashini Devi 17 listopada 1896 r. w domu swego wuja ze strony matki w Bikrampur (Bangladesz ).

Był filozofem, śpiewakiem, kompozytorem, poetą, pracownikiem społecznym i przede wszystkim zdolnym uczniem i prawdziwie boskim mistrzem w linii Kriya Yogi. Znaki jego nieskazitelnej miłości do ludzkości, bez rozróżnienia na klasy, kasty lub religie, były oczywiste już w wieku sześciu czy siedmiu lat, gdy w towarzystwie swoich krewnych i przyjaciół kwestionował ugruntowaną tradycję niedotykalności. W wieku dziesięciu lat, jego pragnienie wolności było już bardzo mocno zakorzenione, wzmacniając jego palące dążenie do niepodległości Indii jak również dążenie do ostatecznego oswobodzenia ludzkości z ziemskiego cierpienia, spętania i świadomości ciała.

Pierwsze spotkanie Swamiego Satyanandy z jego przyjacielem i przewodnikiem z dzieciństwa Mukundą (Paramahamsa Yogananda) miało miejsce przy wejściu do szkoły dla głuchoniemych w Kalkucie, kiedy Mukunda chciał pożyczyć pompkę do napompowania piłki nożnej dla swojej drużyny.

Zażyłość między nimi rosła intensywnie i szybko postępowali w kierunku urzeczywistnienia Prawdy. Obiecując zachowanie celibatu przez całe życie, spędzali czas medytując w odosobnieniu w różnych świętych miejscach i świątyniach. Nawet w ciągu nocy, tych dwóch młodych mężczyzn pozostawało całkowicie oddanymi praktyce, w przeciwieństwie do innych, którzy spędzali czas na dzikiej zabawie i uciesze.

Manmohan odwiedzał święte miejsca, duchowe osoby i świętych z Mukundą. Hamsa Swami Kevalananda, wielki nauczyciel sanskrytu Mukundy, który nauczył go podstaw Kriya Yogi, położył fundament pod jego życie duchowe. Spartański, prosty, surowy styl życia i głębokie duchowe doświadczenie Kevalanandy miało wielki wpływ na życie Manmohana. Jego od dawna żywione pragnienie spełniło się w okresie studiów, kiedy spotkał przeznaczonego mu guru Swamiego Sriyukteshwara i został inicjowany w Kriya Yogę. Głęboki wgląd jego guru, dogłębne, metaforyczne interpretacje świętych pism, niezgłębione, boskie doświadczenie w Kriya Yodze i znajomość astronomii i astrologii, miały znaczącą rolę w przeobrażeniu Manmohana w oddanego i gorliwego ucznia.

Cztery lata po tym jak Mukunda został sannyasinem znanym jako Swami Yogananda, Manmohan ukończył naukę na uniwersytecie z tytułem magistra filozofii. W 1919 roku, pod przewodnictwem swojego guru, został wyświęcony na mnicha i stał się znany jako Swami Satyananda Giri.

Inspirowane i kierowane przez Paramahamsę Yoganandę życie duchowe Swamiego Satyanandy sięgnęło szczytu kiedy został mnichem. Większość swojego czasu i energii poświęcał na medytacje oraz wraz ze swoim szkolnym kolegą (również sanyasinem) Dhiranandą, na organizację szkoły z internatem w Ranchi, założonej przez Paramahamsę Yoganandę.

Niezwykły charakter Swamiego Satyanandy, uczciwość i prostota, jego przykładny styl życia, bezinteresowna miłość i dbałość o uczniów i studentów, skłoniła Mahatmę Ghandiego do odwiedzenia Szkoły - Ashramu w Ranchi, po której to wizycie chwalił ashram i zaprosił Swamiego Satyanandę do odwiedzenia jego własnego ashramu Sabarmati.

Gdy odwiedził ashram Mahatmy Ghandiego, zgotowano mu wspaniałe, serdeczne powitanie i poproszono aby został kilka dni. Wizyta Swamiego Satyanandy stworzyła podwaliny i przyczyniła się do późniejszej inicjacji Mahatmy Ghandiego i jego uczniów w Kriya Yogę w 1935 roku przez Paramahamsę Yoganandę. Jego miłość do Indii i zapał aby poświęcić swoje życie oswobodzeniu narodu indyjskiego przejawiły się, gdy ze smutkiem odrzucił propozycję swojego serdecznego przyjaciela i przewodnika Paramahamsy Yoganandy, żeby wraz z nim udał się do Ameryki i pomagał mu w jego boskiej misji.

Na wezwanie swego drogiego Guru Swamiego Shriyukteshwara, udał się do Puri do Ashramu Karar, aby wieść życie pod duchowym przewodnictwem swojego Gurudevy. Później został mnichem stale rezydującym w ashramie. Po mahasamadi swojego guru 9 marca 1936 roku i kilka miesięcy po powrocie Paramahamsy Yoganandy do Ameryki, Swami Satyananda inicjował Rabinaryana Brachmachari (Paramahamsa Hariharananda) w wyższe stopnie Kriya Yogi. Pozostawiając pracę i zarządzanie ashramem Rabinaryanowi Brahmachari, rozpoczął życie wędrownego mnicha, wykładając i nauczając Kriya Yogi w całych Indiach. Jego spotkanie w południowych Indiach z Ramaną Maharshi, słynnym świętym znanym ze swego głębokiego, duchowego doświadczenia, zaowocowało głęboką, wyjątkową miłością. Ramana Maharshi był pod wrażeniem ujmującej osobowości Satyanandaji i prosił go by na stałe zamieszkał w jego ashramie.

Ciężar tragedii, która wydarzyła się w 1944 roku w czasie głodu w Bengalu, zwrócił miękkie serce Satyanandy w stronę głodujących biedaków. Jego mottem było "służ z miłością i medytacją wszystkim". Znakiem jego miłości dla poniżonej i ubogiej społeczności, była założona Misja Sevayatan Satsang w Jhadagram, słabo rozwiniętym regionie w okolicy Mednipur w Zachodnim Bengalu, w której to spędził późniejszą część swego życia od 1944 do 1971 roku, zmieniając życie milionów ludzi. Po mahasamadhi Paramahamsy Yoganandy w 1952, do końca swojego życia pozostał przewodniczącym Puri Karar Ashram. Z życiem wzbogaconym doświadczeniem duchowym, oddanym sprawie ludzkości i rozprzestrzenianiu przesłania Kriya Yogi, ostatecznie opuścił swoje śmiertelne ciało drugiego sierpnia 1971 roku, w swojej Misji Sevayatan Satsang.

Paramahamsa Hariharananda, urzeczywistniony Mistrz Kriya Yogi, urodził się jako Rabindranath Bhattacharya, 27 maja 1907 roku w małej wiosce Habibpur w Nadii w Bengalu w Indiach, w miejscu narodzin Chaitanya Mahaprabhu. Urodził się w zamożnej rodzinie, jego ojcem był bramin Haripada Bhattacharya, a matką niezwykle pobożna, chojna i kochająca Nabin Kali Devi. Dziecko Rabi będzie lśnić i błyszczeć jak słońce, oświetlając ciemność niewiedzy świata - przepowiedział jego ojciec (Rabi oznacza „słońce”). Rabi był bardzo uduchowiony i wykształcony, oddany i wnikliwy oraz biegły we wszystkich pismach świętych. Jego bardzo wczesne zainteresowanie zawiłymi mantrami, hymnami i modlitwami w sanskrycie, których nauczył się słuchając ojca już w wieku czterech lat, ujawniły jego niezwykłą wręcz pamięć, cudowną przenikliwość i mądrość. Pod kierunkiem ojca szybko opanował astrologię wedyjską, astronomię i chiromancję. Kiedy Rabi miał dwanaście lat, Shri Bijoy Krishna Chattopadhyay, znany urzeczywistniony sadhaka, inicjował go w jnana yogę, a później zainspirował go do spotkania ze Swamim Shriyukteshwarem.

Rok 1932 był rokiem przełomowym. Rabinarayan spotkał Swamiego Shriyukteshwaraji w ashramie Serampore i został inicjowany w Kriya Yogę. Swami Shriyukteshwarji nauczył go kosmicznej astrologii i uprosił go, aby zamieszkał i objął kierownictwo słynnego Ashramu Karar w Puri, w stanie Orissa. W przepełnionym miłością towarzystwie Swamiego Shriyukteshwaraji przeszedł wszystkie etapy pierwszej Kriya Yogi. Po tym jak był świadkiem samadhi Yoganandy podczas jego wizyty w Indiach w 1935 roku, otrzymał od Yoganandyji inicjację w drugi stopień Kriya Yogi .

Dwa lata po mahasamadhi Swamiego Shriyukteshwaraji w 1938 roku, Rabinarayan mieszkał w Puri, w wynajętym w pobliżu wybrzeża domu. Wiele osób twierdziło, że widziało Swamiego Shriyukteshwaraji w jego ciele fizycznym już po jego odejściu z tego świata. Jeszcze zanim Rabinarayan przeprowadził się do Puri, polecił przyjacielowi znaleźć tam dom do wynajęcia. Dopiero później, jego przyjaciel zdał sobie sprawę, że stary mnich, który wskazał mu pewien dom nad morzem, w którym przez jakiś czas mieszkał Rabinarayan, w rzeczywistości był Swamim Shriyukteshwaremji. Później Swami Shriyukteshwarji poprosił Rabinarayana, aby zamieszkał w Ashramie Karar. Od tego dnia Rabinarayan żył w ashramie jako Brahmachari, prowadząc ascetyczne życie, spełniając w ten sposób wielkie życzenie Swamiego Shriyukteshwarji.

W 1940 roku osiągnął mistrzostwo w technikach kechari, bhramari i shambhavi. W tym czasie jego ciało świeciło nadprzyrodzonym boskim światłem, wywołując u wielu niewypowiedziany strach i duchową ekstazę. W latach 1940 i 1941 nauczył się trzeciej Kiryi od Swamiego Satyanandy Giri. W latach 1943-1945 ostatnie wyższe inicjacje w Kriya otrzymał od Shrimat Bhupendranatha Sanyala, urzeczywistnionego uczenia Lahiri Mahashayi. W 1944 roku tajemniczy, anonimowy jogin nauczył go kilku zawiłości medytacji i życia duchowego. Od 1946 do 1948 osiągnął różne stany samadhi, w tym nirvikalpa samadhi.

Po wielu latach przestrzegania ścisłej duchowej praktyki, szczerej medytacji i zachowywania ciszy, w Ashramie Karar zaszczycił go dwiema od dawna wyczekiwanymi wizytami Mahavatar Babaji Maharaj, obsypując go błogosławieństwami i prorokując, że jego misją będzie szerzenie Kriya Yogi na Wschodzie i Zachodzie. Później Rabinarayan udał się do słynnego Ranikhet w Himalajach, aby odwiedzić Babaji Maharaja, ale usłyszał tylko głos Babajiego, który poinstruował go, by szerzył Kriya Yogę na całym świecie.

W 1950 roku został mianowany przez Paramahamsę Yoganandę acharyą Ashramu Karar. Od tego dnia niestrudzenie pracował nad duchowym postępem uczniów na duchowej ścieżce. Świadom jego duchowych osiągnięć, w 1951 Paramahamsa Yogananda upoważnił Brahmachariego Rabinarayana do inicjowania szczerych poszukiwaczy w Kriya Yogę. W ten sposób rozpoczął swoją długą pracę misyjną, która prowadziła wzdłuż i wszerz jego ukochanych Indii. Został również pobłogosławiony najwyższym duchowym osiągnięciem, stanem paramahamsy.

27 września 1958 roku, Bogini Matka Kali, jego przewodnie bóstwo, pojawiła się przed nim z całym blaskiem światła i promiennego splendoru, instruując go, aby nieustannie pracował nad duchowym rozwojem świata, zapewniając go o swoich błogosławieństwach dla jego pracy w nauczaniu Kriya Yogi.

W swoje pięćdziesiąte drugie urodziny, 27 maja 1959 roku, został inicjowany w sannyasę przez światowej sławy sannyasina Jagadguru Bharati Krishna, Shankaracharyę z Gobardhana Peetha w Puri. Porzucając swoje poprzednie imię Brahmachari Rabinarayan, stał się Swamim Hariharanandą Giri.

Później został mianowany na sadhu sabhapati (prezydenta) Ashramu Karar pośród głośnego aplauzu i aprobaty wielu sadhaków, sadhu i Shankaracharyi. Jego duchowe życie pokazuje syntezę praktyk karmy, jnany i bhakti.

Aby podtrzymać płonące światło Kriya Yogi, rozpalone przez Paramahamsę Yoganandę i aby szerzyć przesłanie Kriya Yogi na całym Zachodzie, Paramahamsa Hariharananda (który dla swoich duchowych dzieci stał się znany jako „Baba”, ojciec) w 1974 roku udał się po raz pierwszy w podróż do Szwajcarii. Od tego czasu szerzył przesłanie Kriya Yogi na całym świecie i założył ośrodki Kriya Yogi w Europie, Indiach oraz Ameryce Północnej i Południowej. Osiągnięcie nirvikalpa samadhi, było rzadkim znakiem rozpoznawczym sadhany Paramahamsy Hariharanandy.

Wysoce wykształcony i biegły w wielu językach, Paramahamsa Hariharananda opanował wiele pism religijnych, takich jak Biblia, Tora, Koran, teksty buddyjskie, Wedy, Upaniszady, Tantra, Yoga Sutry Patanjaliego, Sankar Darshan, Brahma Sutra i inne. Odkrył ich znaczenie, dostarczając boskich interpretacji w nowy, metaforyczny sposób. Jego pisma obejmują Kriya Yogę: Naukowy Proces Doskonalenia Duszy, Bhagawadgita w Świetle Kriya Yogi: Rzadkie Metaforyczne Wyjaśnienie Urzeczywistnienia Boga i wiele innych publikacji. Za zintegrowanie tak wielu pism świętych z Kriya Yogą, zdobył wysokie uznanie na całym świecie jako guru vishwa.

Ludzie ze wszystkich środowisk, od rolników po pedagogów, naukowców, ministrów, mężów stanu, urzędników państwowych, lekarzy, inżynierów, profesorów, prawników, sędziów, muzyków, śpiewaków i artystów, mieli przywilej stać się jego uczniami i podążać jego szlachetną ścieżką.

Po 1990 roku Paramahamsa Hariharananda przebywał intensywnie na Zachodzie, a obecnie jego praca jest kontynuowana z centrali na trzech kontynentach: w Wiedniu w Austrii, Miami w USA i Jagatpur w Orisie w Indiach.

Swoje długie życie spędził studiując, nauczając i wypełniając swoją misję dzielenia się filozofią i techniką Kriya Yogi z ludźmi z całego świata, aż do opuszczenia swojego śmiertelnego ciała w Miami na Florydzie w USA, 3 grudnia 2002 r. o godzinie 18.48 lokalnego czasu, w wieku 95 lat. Następnie 10 grudnia jego fizyczne ciało opuściło ashram na Florydzie, kierując się do domu, do odległych wybrzeży Matki Indii, aby spocząć w kraju jego przodków. Rząd Orisy postanowił przyznać państwowe honory Paramahamsie Hariharanandzieji po przybyciu jego szczątków. Z uroczystymi państwowymi honorami, jakimi Orisa nigdy wcześniej nie obdarzyła mnicha, Paramahamsa Hariharananda otrzymał bhu-samadhi w Hariharananda Gurukulum w Balighai w obecności tysięcy mnichów i wielbicieli.

Życie i nauki Paramahamsy Hariharanandy były przykładem dla jego uczniów i jego godnego następcy, Paramahamsy Prajnananandy, który nadal rozpowszechnia swoje pełne miłości przesłanie na całym świecie. Spuścizna tego wielkiego nauczyciela żyje dzięki miłości i życiu jego uczniów.

Paramahamsa Prajnanananda urodził się jako Triloki Dash w wiosce Pattamundai, w Orisie, w Indiach. Wychowany w pobożnej i duchowej atmosferze, rozpoczął poszukiwania duchowego nauczyciela we wczesnym dzieciństwie. W 1980 roku, będąc jeszcze studentem w college’u, spotkał swojego Gurudevę Paramahamsę Hariharanandę, który inicjował go w Kriya Yogę. Inaczej niż jego rówieśnicy, Triloki Dash spędzał dużo swojego czasu na modlitwie, pujy i medytacji. Często udawał się na odosobnienie do odległych Himalajskich jaskiń, aby przebywać w obecności mędrców i świętych poszukując Prawdy. Utrzymywał rygorystyczną duchową dyscyplinę pod opieką swojego ukochanego Gurudewy pracując jako profesor ekonomii w Ravenshaw College, w Cuttack.

W 1995 roku Brahmachari Triloki Dash został inicjowany jako sannyasa (mnich), przez Paramahamsę Hariharanandę. Otrzymawszy imię Swami Prajnanananda Giri, następnego dnia dostał polecenie od swojego Gurudewę, by jechać do Europy, USA i innych państw aby poprzez publiczne wykłady, seminaria, odosobnienia i medytacje rozprzestrzeniać przesłanie Kriya Yogi. Na długo zanim Triloki Dash został mnichem, Paramahamsa Hariharananda przepowiedział: „Cokolwiek zostało rozpoczęte przez mnie, będzie ukończone przez niego.”

Trzy lata później, Paramahamsa Prajnanananda w swoje urodziny, 10 sierpnia1998 roku otrzymał od sowjego Gurudevy tytuł Paramahamsy, najwyższy tytuł nadawany mnichom i świętym, którzy osiągnęli szczyt urzeczywistnienia Boga.

Promieniejąc mądrością, zawsze radosny, rozkoszując się bezinteresowną ofiarą życia cichego i odosobnionego mnicha, Prajnanananda bezustannie podróżuje po całym świecie by rozpowszechniać przesłanie Kriya Yogi wśród wszystkich, którzy poszukują wyzwolenia. Napisał i przetłumaczył niezliczoną liczbę książek o duchowej tematyce, umiejętnie interpretując ponadczasową filozofię w świetle współczesnej nauki i technologii. Używając prostego, zwięzłego, otwartego stylu, wykazał się szeroką znajomością świętych pism, głęboką mądrość i zachwycającym stylem pisania. Posiadając zdolność koncentracji na wielu zadaniach jednocześnie z dokładną precyzją i mistrzostwem, Prajnananandaji promieniuje radosnym, energetycznym Boskim upojeniem.

Jako prezes Prajnana Mission, podejmował projekty promujące duchową edukację, pomoc społeczną i zdrowotną oraz prace filantropijne na całym świecie. W pobliżu jego miejsca narodzin (Pattamundai), w Arua założył Hariharananda Balashram, szkołę z internatem dla ubogich i osieroconych dzieci. Podążając za wizją swojego mistrza, Prajnananandaji stworzył piękny ashram o międzynarodowej renomie w Balighai, w Orisie, nazwany Hariharananda Gurukulam a jego najnowszym darem jest wspaniała, majestatyczna świątynia samadhi upamiętniająca jego Gurudevę.

Ten poważany na świecie mistrz Kriya Yogi jest uosobieniem bezgranicznej miłości, mądrości i działania, przedstawia połączenie Swamiego Vivekanandy, Shri Shankary i Shri Chaitanyi. Czym Swami Vivekananda był dla Ramakrishny Paramahamsy, Arjuna dla Shri Krishny, Prajnananandaji jest dla jego Gurudevy Paramahamsy Hariharanandy. Paramahamsa Prajnanananda jest wyjątkowy i wyróżnia się wśród świętych i mędrców Indii.